अहंकारको दियो: भित्री प्रकाशलाई रोक्ने बाधा
अक्सर हामी जीवनभरि त्यो परम सुख, शान्ति र ईश्वरको खोजीमा भौंतारिरहन्छौं, जसलाई हामी ‘परमात्मा’ वा ‘आत्मज्ञान’ भन्छौं। तर विडम्बना के छ भने, जसलाई हामी बाहिर खोजिरहेका छौं, उनी हाम्रो भित्र प्रवेश गर्न तयार भएर उभिएका छन्। कमी केवल यति छ कि हाम्रो भित्र “अहंकारको एउटा सानो दियो” बलिरहेको छ, जसले बाहिरको विशाल प्रकाशका लागि ढोकाहरू बन्द गरिदिएको छ।
१. सूक्ष्म अहंकारको शक्ति
कथामा दियो धेरै सानो छ र चन्द्रमा धेरै विशाल, तैपनि दियोको प्रकाशले चन्द्रमाको किरणहरूलाई कोठामा आउनबाट रोकिरहेको थियो। हाम्रो जीवनमा पनि अहंकार सधैं “ठूलो” हुँदैन। यो धेरै सूक्ष्म हुन्छ—
- ‘म’ को बोध: (म ज्ञानी हुँ, म दानी हुँ, म सही हुँ)।
- आफ्ना विचार र धारणाहरूलाई अरूभन्दा श्रेष्ठ ठान्नु।
- यो भ्रम कि “मैले नै सबै थोक गरिरहेको छु।”
जबसम्म यो सानो ‘म’ बलिरहन्छ, तबसम्म हामी आफ्नै सीमित उज्यालोमा अल्झिरहन्छौं र त्यो ‘विराट’ लाई देख्न सक्दैनौं।
२. मौन: शान्तिको पहिलो खुड्किलो
लेखमा एउटा धेरै गहिरो कुरा भनिएको छ— “जबसम्म वाणीलाई विश्राम दिँदैनौ, तबसम्म मन शान्त हुँदैन।”
हामी अक्सर आफ्ना कुराहरू, तर्कहरू र शब्दहरूको होहल्लामा यसरी हराउँछौं कि हामीलाई ईश्वरको ‘निःशब्द’ भाषा सुनिँदै सुनिँदैन। वाणीको विश्राम केवल चुप रहनु मात्र होइन, बरु भित्री विचारहरूको कोलाहललाई कम गर्नु हो। जब वाणी रोकिन्छ, तब मनको हलचल कम हुन्छ; र शान्त मन नै त्यो ऐना हो जसमा परमात्माको प्रतिबिम्ब देख्न सकिन्छ।
३. समर्पणको अर्थ हो ‘दियो निभाउनु’
दियो निभाउनुको अर्थ यो होइन कि हामी कर्म गर्न छोडिदिऊँ वा ज्ञानको त्याग गरौं। यसको अर्थ हो समर्पण (Surrender)।
- जसरी मानिसले दियो निभायो, उसले केही गर्नु परेन; चन्द्रमाको उज्यालो स्वतः भित्र आयो।
- ठीक त्यसैगरी, जसै हामी आफ्नो अहंकारलाई त्याग्छौं, ईश्वरीय कृपा र शान्ति हाम्रो जीवनमा प्रवाहित हुन थाल्छ। हामीले सत्यलाई कतैबाट ‘ल्याउनु’ पर्दैन, त्यो त पहिलेदेखि नै त्यहाँ मौजूद छ।
४. निष्कर्ष: अहंकार मुक्त जीवन
जीवनको वास्तविक आनन्द तब सुरु हुन्छ जब हामी यो स्वीकार गर्छौं कि हाम्रा व्यक्तिगत क्षमताहरू त्यस ब्रह्माण्डीय शक्तिको अगाडि धेरै साना छन्। अहंकारको दियो निभ्ने बित्तिकै हामी पाउँछौं कि जुन शान्तिको खोजीमा हामी शास्त्र पढिरहेका थियौं, त्यो शान्ति त सधैंदेखि हाम्रो कोठा (हृदय) मा आउन व्याकुल थियो।
“शून्य हुनु नै पूर्ण हुनु हो।”
